Oranje 2
Van oranje om me heen word ik vrolijk, maar ik moet het echt niet dragen. Zodra ik al een beetje van dat oranje bij mijn gezicht houd gaat het fout. De warmte van zo’n kleur slaat alle glans dood. M’n ogen en mijn haar zien er ineens een stuk doffer uit. Ik ga er écht vaal en vlak uitzien wanneer ik een oranje t-shirt draag. Het doet ook vreemde dingen met mijn huidskleur. Plotseling zie ik er een stuk geler uit, net als m’n oogwit en mijn tanden die meteen meedoen. Tjonge, wat kan ik er dan beroerd uitzien. En dat alleen door het dragen van een kleur!
Wonderlijk hè?
Dus dan maar naar buiten waar nu genoeg oranje te zien is. Er worden hier bleek oranje kalebassen langs de weg aangeboden en overal verschijnen fel gekleurde Halloween pompoenen in tuinen. Zelfs sommige bomen doen mee. De bladeren van de beuken veranderen in een oranje kopertint. Er ligt al veel blad op straat door de storm van de afgelopen dagen. Wanneer ik op het donkere asfalt van het fietspad rijd, lijkt dit net op een kilometers lange lap stof met bladerprint.
Oranje is een vrolijke, felle, flamboyante, warme, energieke kleur.
Frank Sinatra vond oranje “the happiest color”. Wat past het toch prachtig bij zijn vrolijke gezicht. Oranje lijkt de pretlichtjes in zijn ogen te versterken. De kleur vormt een krachtig contrast met zijn blauwe ogen waardoor ze nog grotere blikvangers zijn. Zijn bijnaam was niet voor niets Ol’ blue eyes.
Maar niet iedereen houdt van oranje. Oranjehaters vinden de kleur te schreeuwerig, te aanwezig of te goedkoop. Voor hen is het misschien een onplezierige herinnering aan de sfeer en het knaloranje plastic uit de jaren 70.
Ik houd er wel van en trek na het fietsen m’n warme oranje sokken aan. En hou ze gewoon niet te dicht bij m’n gezicht.
